Poznaj wymagania, odmiany i sekrety pielęgnacji różaneczników (rododendronów, azalii). Jak sadzić, pielęgnować i chronić krzewy o pięknych kwiatach?
Spis treści
- Różanecznik (Rododendron, Azalia) – Charakterystyka i Gatunki
- Najpopularniejsze Odmiany Różaneczników do Ogrodu
- Sadzenie Różanecznika – Krok po Kroku
- Pielęgnacja Różaneczników – Nawożenie, Podlewanie i Stanowisko
- Najczęstsze Choroby i Szkodniki Różanecznika – Profilaktyka i Leczenie
- Zimowanie i Często Zadawane Pytania o Różaneczniki
Różanecznik (Rododendron, Azalia) – Charakterystyka i Gatunki
Różaneczniki, znane także pod łacińską nazwą Rhododendron, obejmują rozległą i zróżnicowaną grupę krzewów należących do rodziny wrzosowatych (Ericaceae). Ich naturalne stanowiska występują głównie w Azji, Europie i Ameryce Północnej, od nizin po wysokogórskie lasy, a bogactwo gatunków oraz form sprawia, że są jednymi z najchętniej uprawianych roślin ozdobnych w ogrodach na całym świecie. Różaneczniki obejmują zarówno wiecznie zielone gatunki, jak i te zrzucające liście na zimę (czyli azalie), co wpływa na ich wygląd przez cały rok. Charakterystyczną cechą tych krzewów są efektowne kwiaty, które pojawiają się obficie na przełomie maja i czerwca, w zależności od odmiany i warunków pogodowych. Kwiaty występują w szerokim wachlarzu barw – od bieli, przez różne odcienie różu, czerwieni, fioletu, aż po żółcie i pomarańcze. Liście różaneczników są zazwyczaj skórzaste, błyszczące i ciemnozielone, często też pokryte charakterystycznym kutnerem lub owłosieniem, które chroni je przed trudnymi warunkami atmosferycznymi. Wysokość dorosłych roślin może być bardzo zróżnicowana – od miniaturowych, poduszkowatych form, poprzez krzewy o wysokości około 1-2 metrów, aż po imponujące, wielometrowe okazy spotykane w naturalnych górskich ostojach. Różaneczniki wykazują także zróżnicowaną odporność na mróz, co pozwala na dobór odpowiednich odmian do polskiego klimatu. Wszystkie jednak odznaczają się wysokimi wymaganiami siedliskowymi – preferują gleby kwaśne, przepuszczalne, żyzne i wilgotne, bogate w próchnicę, a jednocześnie stanowiska półcieniste lub cieniste, osłonięte od silnych wiatrów oraz bez skrajnych wahań temperatury.
W obrębie rodzaju Rhododendron wyróżniamy kilka podstawowych grup gatunkowych, z których najważniejsze dla polskich ogrodników to różaneczniki wielkokwiatowe (Rhododendron catawbiense, Rhododendron caucasicum), różaneczniki drobnolistne (np. Rhododendron impeditum), azalie wielokwiatowe (Azalea mollis, Azalea pontica) oraz azalie japońskie (Azalea japonica). Różaneczniki wielkokwiatowe to zwykle rozłożyste lub wzniesione krzewy o dużych, często bardzo efektownych kwiatach zebranych w okazałe baldachogrona, wykorzystywane najczęściej jako soliterowe akcenty w parkach i ogrodach. Różaneczniki drobnolistne, ze względu na swoje niewielkie rozmiary i zwartą budowę, idealnie nadają się na rabaty, wrzosowiska i do uprawy w pojemnikach. Azalie, czyli podrodzaje różanecznika, charakteryzują się sezonowym ulistnieniem i nieco delikatniejszym pokrojem, a ich kwiaty często pojawiają się jeszcze przed rozwojem liści, tworząc spektakularne, barwne plamy na rabatach. Odmiany azalii japońskich wyróżniają się kompaktową formą oraz drobnymi liśćmi, przez co szczególnie chętnie stosowane są w ogrodach w stylu orientalnym lub przydomowych skalniakach. Bogactwo odmian, które powstały dzięki wieloletniej pracy hodowców, pozwala dobrać różanecznik idealnie odpowiadający oczekiwaniom zarówno pod względem koloru, rozmiaru, pokroju, jak i odporności, co czyni tę grupę krzewów jednym z najcenniejszych i najbardziej urozmaiconych rodzajów roślin ozdobnych w ogrodnictwie. Warto pamiętać, że prawidłowe rozpoznanie gatunku i odmiany jest istotne nie tylko ze względów estetycznych, ale także dla zapewnienia odpowiednich warunków uprawy i skutecznej ochrony przed chorobami oraz szkodnikami.
Najpopularniejsze Odmiany Różaneczników do Ogrodu
Wybór odmian różaneczników (rododendronów i azalii) do ogrodu jest niezwykle szeroki, co umożliwia stworzenie efektownych kompozycji barwnych oraz dostosowanie nasadzeń do warunków stanowiskowych. Wśród najpopularniejszych grup znajdują się różaneczniki wielkokwiatowe, które cieszą się uznaniem dzięki spektakularnym, dużym kwiatostanom pojawiającym się w maju i czerwcu. Odmiany takie jak ‘Nova Zembla’ z intensywnie czerwonymi kwiatami doskonale sprawdzają się na stanowiskach półcienistych oraz charakteryzują się podwyższoną odpornością na mróz, co jest istotne w polskich warunkach klimatycznych. Kolejną polecaną odmianą jest ‘Cunninghams White’, wyróżniająca się eleganckimi, śnieżnobiałymi kwiatami oraz bardzo dobrą tolerancją glebową, dzięki czemu często bywa rekomendowana do nasadzeń w parkach oraz większych ogrodach. „Grandiflorum”, będąca jedną z najstarszych odmian, od lat zachwyca obfitymi fioletowymi kwiatostanami oraz regularnym pokrojem. Warto także wspomnieć o grupach o mniejszych rozmiarach liści, jak różaneczniki drobnolistne – przykładem jest odmiana ‘Maruschka’, kompaktowa i zimozielona, doskonała do niewielkich ogrodów czy nasadzeń pojemnikowych, a jej głęboka czerwień kwiatów pięknie kontrastuje z ciemnozielonymi liśćmi.
Obok klasycznych rododendronów coraz większym zainteresowaniem cieszą się azalie, zwłaszcza azalie japońskie oraz azalie wielkokwiatowe. Azalie japońskie, takie jak ‘Kermesina’ o karminowo-różowych kwiatach lub ‘Vuyk’s Scarlet’ przyciągają uwagę nie tylko urodą kwiatów, ale również atrakcyjnym, zwartym pokrojem oraz wysoką mrozoodpornością. Wśród azalii wielkokwiatowych na szczególne wyróżnienie zasługują odmiany ‘Northern Hi-Lights’ o dwubarwnych, kremowych i żółtych kwiatach oraz ‘Golden Lights’ z pomarańczowymi, niezwykle dekoracyjnymi kwiatostanami – idealne do ogrodów leśnych, gdzie zapewniony jest lekki półcień i wilgotne, kwaśne podłoże. Niezwykłą popularność zyskują także polskie odmiany, wyselekcjonowane z myślą o trudniejszych warunkach uprawy, takie jak ‘Bolesław Chrobry’ czy ‘Royal Red’, które doskonale prezentują się zarówno w grupowych nasadzeniach, jak i jako solitery. Warto wspomnieć, że bogactwo odmian różaneczników pozwala nie tylko na zróżnicowanie palety barw kwiatów (od śnieżnej bieli, przez róże, fiolety, czerwienie, aż po żółcie i pomarańcze), ale także na uzyskanie różnorodnych form roślin — od niskich, poduszkowatych odmian, po dorodne, kilkumetrowe krzewy. Kluczowe jest dobieranie odmian nie tylko ze względu na kolorystykę, ale przede wszystkim – na ich wymagania siedliskowe i odporność na lokalne warunki klimatyczne, co zwiększa szansę na długie, efektowne kwitnienie oraz zdrowy rozwój roślin.
Sadzenie Różanecznika – Krok po Kroku
Sadzenie różaneczników, zarówno rododendronów, jak i azalii, wymaga staranności i uwzględnienia specyficznych potrzeb tych roślin. Kluczowym etapem jest wybór odpowiedniego stanowiska – najlepiej półcienistego, osłoniętego przed silnym wiatrem i palącym słońcem. Gleba powinna być lekka, przepuszczalna, żyzna oraz silnie kwaśna (pH 4,0–5,5), dlatego przed sadzeniem często konieczne jest jej zakwaszenie, np. przez dodatek kwaśnego torfu, kory sosnowej lub specjalistycznych podłoży do roślin wrzosowatych. Przygotowując miejsce do sadzenia, należy wykopać dołek o głębokości około 40 cm i szerokości nieco większej niż rozmiar bryły korzeniowej; przy grupowym sadzeniu odstępy między roślinami powinny wynosić 0,8–1,0 m (u dużych odmian nawet 1,5 m). Bardzo istotne jest zapewnienie dobrego drenażu – zarówno różaneczniki, jak i azalie źle znoszą zastój wody przy korzeniach. W tym celu na dnie dołka warto ułożyć warstwę żwiru lub grubej kory, a następnie nasypać mieszankę torfu kwaśnego z kompostem i niewielką ilością piasku. Przed posadzeniem należy dokładnie podlać roślinę w doniczce i delikatnie rozluźnić jej system korzeniowy, lekko go rozchylając. Po umieszczeniu różanecznika w dołku poziom sadzenia powinien być taki sam, jak w pojemniku – zbyt głębokie sadzenie utrudnia rozrost korzeni, zbyt płytkie może prowadzić do przesychania. Korzenie przysypuje się przygotowanym podłożem, które po sadzeniu należy lekko ugnieść, aby wyeliminować puste przestrzenie wokół rośliny.
Bardzo ważnym etapem jest obfite podlanie różanecznika tuż po posadzeniu oraz ściółkowanie powierzchni ziemi wokół krzewu warstwą kory sosnowej lub igliwia, co pomaga utrzymać odpowiednią wilgotność i poziom kwasowości podłoża, a także ogranicza rozwój chwastów. Sadzenie najlepiej wykonywać wiosną (kwiecień-maj) lub wczesną jesienią (wrzesień-połowa października), aby roślina zdążyła się dobrze ukorzenić przed okresem mrozów lub upałów; w przypadku sadzenia późnego należy szczególnie zadbać o stałe podlewanie, zwłaszcza gdy jesień jest sucha. Przygotowując teren pod większe nasadzenia lub aranżacje z różaneczników, warto uwzględnić także ich przyszłe rozmiary i tempo wzrostu oraz unikać sąsiedztwa silnie rosnących drzew, które konkurują o wodę i składniki pokarmowe. Jeśli gleba w ogrodzie jest zbyt gliniasta lub wapienna i nie ma możliwości jej wymiany w całości, najlepszym rozwiązaniem będzie budowanie specjalnych rabat z przygotowanym, kwaśnym podłożem lub sadzenie krzewów w dużych pojemnikach. Już po posadzeniu zaleca się pierwsze nawożenie dopiero po kilku tygodniach, przy użyciu nawozów dedykowanych roślinom wrzosowatym, by nie uszkodzić delikatnych, młodych korzeni różaneczników. Regularna pielęgnacja gleby i ochrona systemu korzeniowego to klucz do udanego rozwoju, zdrowotności i długiego kwitnienia tych efektownych krzewów ozdobnych w każdym ogrodzie.
Pielęgnacja Różaneczników – Nawożenie, Podlewanie i Stanowisko
Różaneczniki, do których należą zarówno rododendrony, jak i azalie, należą do roślin wymagających starannej i systematycznej pielęgnacji, aby w pełni ukazały swój potencjał dekoracyjny. Najważniejszym aspektem pielęgnacji różaneczników jest utrzymanie stanowiska półcienistego, które ochroni je przed silnym, bezpośrednim słońcem powodującym poparzenia liści oraz zbyt głębokim cieniem ograniczającym kwitnienie. Optymalne miejsce to lekkie osłonięcie przez wyższe drzewa liściaste, które wczesną wiosną pozwalają na więcej światła, a latem chronią przed nadmiernym nasłonecznieniem. Bardzo istotna jest również ochrona przed silnym wiatrem, który może przesuszać i uszkadzać delikatne pąki oraz liście. Gleba dla różaneczników musi być kwaśna (pH 4,0–5,5), lekka i przepuszczalna, bogata w materię organiczną. Dobry drenaż zapobiega zastojom wody, które mogą prowadzić do gnicia korzeni. Należy regularnie ściółkować podłoże warstwą kory sosnowej lub igliwia, co nie tylko ogranicza rozwój chwastów i parowanie wody, ale także wspomaga utrzymanie kwaśnego odczynu oraz poprawia strukturę gleby. Podlewanie to kolejny kluczowy element pielęgnacji – różaneczniki mają płytki system korzeniowy, dlatego są szczególnie wrażliwe na niedobory wody, zwłaszcza podczas upałów oraz w okresie wzrostu i zawiązywania pąków kwiatowych. Ważne jest podlewanie miękką wodą (najlepiej deszczówką), unikając kontaktu liści z wodą w pełnym słońcu, by ograniczyć ryzyko przypaleń. W czasie suszy podlewanie powinno być regularne i obfite, ale nie należy dopuścić do przelania ani stagnacji wody. Wiosną, kiedy pojawiają się młode przyrosty i różaneczniki intensywnie zwiększają masę zieloną, zwiększa się również ich zapotrzebowanie na wodę – wtedy podlewanie staje się szczególnie ważne.
Nawożenie różaneczników to kolejny niezbędny element pielęgnacji, który bezpośrednio przekłada się na kondycję rośliny, obfitość kwitnienia i zdrowy wygląd liści. Najlepiej stosować specjalistyczne nawozy dla roślin wrzosowatych, dostępne w formie granulowanej lub płynnej, które oprócz podstawowych makroskładników (azotu, fosforu, potasu) zawierają też magnez i mikroelementy, niezwykle istotne dla różaneczników. Nawożenie należy rozpocząć wczesną wiosną, gdy rośliny rozpoczynają wegetację, i powtarzać co 4–6 tygodni do połowy lipca. Stosowanie nawozów organicznych, takich jak kompost, przekompostowana kora czy obornik przyniesie długofalowe korzyści w postaci lepszego utrzymania struktury gleby i kwasowości. Po zakończeniu letniego nawożenia nie należy już stymulować wzrostu, by umożliwić roślinom odpowiednie zdrewnienie przed zimą i uniknąć przemarznięć młodych przyrostów. Wskazane jest regularne usuwanie przekwitłych kwiatostanów, co nie tylko poprawia wygląd krzewu, ale także ogranicza wyczerpywanie zasobów przez zawiązywanie nasion. Wiosną warto kontrolować stan liści – przebarwienia mogą świadczyć o niedoborach (najczęściej żelaza lub magnezu) lub zbyt wysokim odczynie gleby, co wymaga zastosowania odpowiednich nawozów zakwaszających bądź preparatów mikroskładnikowych. W przypadku starszych egzemplarzy ważne jest także lekkie spulchnianie gleby wokół roślin, by poprawić jej napowietrzenie, jednak należy unikać głębokiego przekopywania ze względu na powierzchniowe korzenie różaneczników. Odpowiednia pielęgnacja, dostosowana do wymagań tej grupy roślin, pozwala cieszyć się ich wyjątkowym urokiem oraz zapewnia im długowieczność w ogrodzie, niezależnie od wybranej odmiany.
Najczęstsze Choroby i Szkodniki Różanecznika – Profilaktyka i Leczenie
Różaneczniki, choć uznawane za efektownie prezentujące się i stosunkowo wytrzymałe krzewy ozdobne, bywają narażone na szereg chorób grzybowych, fizjologicznych oraz ataki szkodników, które mogą istotnie wpłynąć na ich wzrost, kondycję i kwitnienie. Najpowszechniejszą chorobą różaneczników jest fytoftoroza (Phytophthora cinnamomi), czyli zgnilizna podstawy pędów, objawiająca się więdnięciem liści, brunatnieniem dolnych partii łodyg, a z czasem zamieraniem całych krzewów. Przyczyną tej groźnej infekcji jest najczęściej zbyt mokre lub słabo przepuszczalne podłoże – dlatego kluczowa jest profilaktyka: unikanie zastoju wody, stosowanie drenażu oraz sadzenie różaneczników na lekkich, dobrze dopasowanych do wymagań podłożach. Równie groźna jest mączniak prawdziwy (Erysiphe spp.) powodujący biały nalot na liściach, a także szara pleśń (Botrytis cinerea), skutkująca szarawym nalotem, zasychaniem i brunatnieniem fragmentów roślin. Przeciwdziałanie tym patogenom obejmuje przede wszystkim odpowiednią rozstawę roślin gwarantującą swobodny przepływ powietrza, unikanie nadmiernej wilgotności liści, usuwanie porażonych części oraz regularne ściółkowanie, które ogranicza rozprzestrzenianie się zarodników. Nie bez znaczenia są także choroby fizjologiczne wynikające z błędów uprawowych, np. chloroza (żółknięcie liści), będąca efektem niewłaściwego pH lub niedoborów magnezu i żelaza – w takim przypadku niezastąpione jest zbilansowane nawożenie oraz normowanie odczynu podłoża. W przypadku wystąpienia objawów infekcji warto sięgnąć po dedykowane środki ochrony roślin – fungicydy lub preparaty ekologiczne na bazie wyciągów roślinnych, pamiętając o rotacji preparatów w celu uniknięcia uodparniania się patogenów.
Poza zagrożeniami grzybowymi, różaneczniki są często atakowane przez konkretne szkodniki, które mogą obniżać walory dekoracyjne krzewów oraz prowadzić do ich osłabienia. Do najbardziej dokuczliwych należy opuchlak truskawkowiec (Otiorhynchus sulcatus), chrząszcz żerujący nocą na liściach i brzegach pędów, a jego larwy uszkadzają korzenie – pierwszym sygnałem są powygryzane obrzeża liści oraz słabe wiosenne ruszenie roślin. Skuteczna profilaktyka obejmuje systematyczną lustrację roślin oraz wykorzystanie biologicznych metod zwalczania, takich jak nicienie pasożytnicze (Steinernema kraussei) niszczące larwy lub w przypadku poważniejszych ataków – odpowiednie insektycydy. Równie groźny jest mszyca różanecznikowa osadzająca się głównie na młodych przyrostach, osłabiając wzrost i deformując liście – jej obecność zdradzają lepkie naloty, a profilaktyka polega na regularnym kontrolowaniu młodych pędów i w przypadku masowych nalotów stosowaniu mydeł ogrodniczych lub selektywnie dobranych środków owadobójczych. Nie można pominąć przędziorków i mączlików, które w warunkach suchego powietrza pojawiają się na spodniej stronie liści, powodując przebarwienia i opadanie blaszki. Ich rozwój ogranicza się poprzez podnoszenie wilgotności powietrza, a w razie konieczności stosowanie preparatów akarycydowych. W praktyce codziennej uprawy najważniejsza pozostaje staranna obserwacja roślin, szybka reakcja na pierwsze niepokojące objawy oraz stosowanie naturalnych metod ochrony, takich jak oprysk wodą z dodatkiem oleju neem, napary z czosnku czy podnoszenie atrakcyjności siedliska dla ptaków, które stanowią naturalnych wrogów szkodników. Kluczem do sukcesu jest połączenie działań prewencyjnych – prawidłowego sadzenia, nawożenia oraz pielęgnacji – z umiejętnym wykorzystaniem dostępnych środków ochrony, zarówno biologicznych, jak i chemicznych w razie nasilonych stanów chorobowych i inwazji szkodników.
Zimowanie i Często Zadawane Pytania o Różaneczniki
Zimowanie różaneczników, zarówno wiecznie zielonych rododendronów, jak i zrzucających liście azalii, to jeden z kluczowych etapów zapewniających im długowieczność oraz obfite kwitnienie w kolejnych sezonach. Dzięki właściwej ochronie przed mrozem, wiatrem i suszą fizjologiczną można ograniczyć uszkodzenia i ryzyko zamierania pędów. Najważniejsze działania rozpoczyna się jeszcze przed nadejściem niskich temperatur – już w sierpniu należy zakończyć nawożenie nawozami azotowymi, by nie pobudzać roślin do wzrostu jesienią, a w październiku zaleca się ostatnie nawożenie potasem i magnezem, co przyczynia się do lepszego zdrewnienia pędów. W przypadku mroźnej i bezśnieżnej zimy należy zadbać o regularne podlewanie krzewów, szczególnie w okresach odwilży, ponieważ suche podłoże i silne słońce sprzyjają występowaniu suszy fizjologicznej – roślina wtedy paruje więcej wody przez liście, niż jest w stanie pobrać z zamarzniętej ziemi, co skutkuje brązowieniem i zasychaniem liści. Dobrym rozwiązaniem jest ściółkowanie gleby grubą warstwą kory lub igliwia, które nie tylko zabezpiecza korzenie przez wymarzaniem, ale również chroni przed wahaniami temperatury i rozmarzaniem podłoża. Młode różaneczniki oraz bardziej wrażliwe odmiany zaleca się osłaniać agrowłókniną, matami ze słomy lub specjalnymi kapturami, które montuje się na całą zimę, szczególnie w rejonach, gdzie zimy bywają długie i ostre. Rośliny sadzone w donicach należy przenieść do chłodnych, jasnych pomieszczeń lub, w przypadku braku takiej możliwości, ustawić w zacisznych miejscach, szczelnie okrytych materiałem izolującym korzenie przed przemarzaniem. Starsze okazy różaneczników rzadko wymagają okrywania, jednak w przypadku długotrwałych mrozów mogą być narażone na uszkodzenie pąków kwiatowych – szczególnie te rosnące w otwartych, nieosłoniętych lokalizacjach. Odpowiednia pielęgnacja przed zimą i w trakcie tej pory roku zwiększa ich szanse na zdrowy, dynamiczny rozwój w następnym sezonie.
Różaneczniki są często przedmiotem pytań ogrodników, zarówno początkujących, jak i bardziej doświadczonych. Jednym z najczęściej pojawiających się pytań jest: jak rozpoznać, czy krzew dobrze zniosą naszą zimę? Kluczowe znaczenie ma wybór odmiany dostosowanej do lokalnego klimatu – szczególnie w chłodniejszych regionach warto wybierać odmiany mrozoodporne, jak 'Cunningham’s White’, 'Nova Zembla’ czy polskie hybrydy. Zdarza się także, że liście różanecznika zwijają się w cigarki w czasie mrozu – to naturalny mechanizm ochronny przed utratą wody; jeśli jednak objaw utrzymuje się długo po ustąpieniu mrozów, należy sprawdzić wilgotność gleby. Ogrodnicy pytają również o przycinanie – większość różanecznikirododendronów nie wymaga regularnego cięcia, jednak po przemarznięciu lub uszkodzeniu pędów należy usunąć martwe fragmenty na wiosnę, aby pobudzić roślinę do regeneracji. Kwestią budzącą wątpliwości jest także przebarwianie liści zimą – jeśli są brązowe lub żółte, świadczy to zazwyczaj o przesuszeniu lub przemarznięciu, rzadziej o chorobach grzybowych. Ważne jest także pytanie o to, czy można uprawiać różaneczniki w donicach przez cały rok – tak, jednak szczególną uwagę należy poświęcić okołoziemnym częściom donicy, które muszą być dobrze zabezpieczone przed przemarzaniem, a gleba utrzymywana stale lekko wilgotna. W przypadku długo zalegającej, mokrej ściółki i deszczowej pogody, warto wiosną rozgarnąć warstwę ochronną, aby zapobiec rozwojowi chorób. Ponadto ogrodnicy często pytają o najlepszy moment na przesadzanie różanecznika – zarówno wiosna, jak i wczesna jesień są odpowiednie, lecz zabieg ten zawsze należy przeprowadzać z dużą bryłą ziemi i zapewnić roślinie odpowiednie nawodnienie po przesadzeniu. Warto pamiętać także o regularnym przeglądzie krzewów na obecność szkodników oraz o tym, by nie stosować wapna ani kompostu ogrodowego, które podnoszą pH gleby i mogą zaszkodzić roślinie. Dobrze prowadzona pielęgnacja, zabezpieczenie na zimę i znajomość odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania sprawiają, że różaneczniki cieszą się doskonałą kondycją przez wiele lat, zachwycając obfitym kwitnieniem nawet w trudnych warunkach klimatycznych.
Podsumowanie
Różanecznik to wyjątkowa roślina ogrodowa ceniona za dekoracyjność i mnogość odmian. Przy odpowiednim wyborze stanowiska, regularnej pielęgnacji i ochronie przed szkodnikami oraz chorobami, odwdzięczy się obfitym kwitnieniem. W artykule poznasz praktyczne wskazówki dotyczące sadzenia, nawożenia i podlewania, a także porady na temat zimowania różaneczników. Stosując sprawdzone metody, Twój rododendron lub azalia będzie ozdobą ogrodu przez wiele lat.